---

Dear English readers, please scroll down for the translation of this blog. It’s not that long this time, I promise!

---

Dag lieve lezers,

Deze blog is geen makkelijke om te schrijven maar het voelt ergens wel goed om alles wat jullie zo zullen gaan lezen, te delen.

Het is en blijft altijd een tikkeltje spannend om mijzelf kwetsbaar op te stellen en volledig eerlijk tegenover jullie te zijn maar het helpt mij een hele hoop om alles op te schrijven. Het geeft mij rust naast alle hectiek en chaotische rumoer dat in mijn koppie omgaat tijdens deze reis.

Het reisleven is ook een beetje verglijkbaar met een achtbaan. In het begin voel je de kriebels in je buik van spanning en excitement en wanneer je dan echt onderweg bent; krijg je een adenaline rush door je heen. Sommige gedeeltes vind je het super eng en vraag je jezelf af waarom je dit in godsnaam aan het doen bent maar aan het eind dan zit je vol happiness en ergens ook waardering dat je doorgebikkeld hebt.

Oké, misschien ervaren jullie een achtbaan niet allemaal zo… Maar voor mij voelt het reizen wel een beetje zo.

In het begin was het super spannend, was ik ontzettend nerveus en onderweg heb ik mijn up’s en downs gehad die zowel zwaar en heftig als onwijs gaaf en tof waren.

De reden waarom ik deze blog aan jullie schrijf is omdat het de afgelopen weken voelt alsof ik in een achtbaan op ze kop hang en ik weet het dan ook soms even niet waardoor ik dan als een stresskip aan het rondrennen ben opzoek naar antwoorden.

Daarnaast wil ik ook niet de schijn ophouden dat ik constant, 24/7, de time of my life heb, begrijp me nu niet verkeerd want ik zeker vaak wel een awesome time, alleen ik voel ook een enorme druk op mijn schouders.
Waar deze druk vandaan komt? Eigenlijk vanuit mijzelf dus is het lekker mijn eigen schuld maar dat komt omdat ik eind deze maand 26 word…

Dit is het moment dat jullie waarschijnlijk reageren met: “Ja dus?”
Eh ja, het klinkt inderdaad niet zo heftig zoals ik dit zelf in mijn eigen hoofd ervaar, alleen het gaat net even wat anders in mijn koppie als ik eraan denk dat the big 26 eraan komt…

Steeds martel ik mezelf met de vraag: “Je bent straks 26 en wat heb je ervoor te zeggen?”
Er waren zoveel doelen die ik voor mijzelf namelijk had gesteld en eigenlijk heb ik er geen één kunnen behalen of behouden. Althans zo voelt het.

Ik bedoel, wat was jullie antwoord op de vraag vroeger: “Hoe ziet jouw leven eruit wanneer je 26 bent?”

Mijn antwoord en verwachting van mijzelf was: “Wanneer ik 26 ben dan heb ik een eigen huisje, een succesvolle carrière, een relatie met mijn ware liefde (geef Disney hier de schuld van) en ik heb dan ook, als kers op de taart; een Duitse Herdershond gered die Max heet.”

Klinkt wel als een mooie toekomst vooruitzicht toch? Alleen ja, dan ben ik nu bijna die leeftijd en welke van deze doelen heb ik nou in mijn zak kunnen steken?
Dit is het moment dat jullie met jullie ogen mogen rollen en zeggen: “kind waar maak jij je druk om?!”

Ja, ik zou hetzelfde gezegd hebben mocht iemand anders dit allemaal tegen mij zeggen. Vooral omdat ik ook heel goed besef dat ik kan reizen terwijl vele dat niet kunnen omdat zij hun huisje, boompje, beestje hebben. Maar dat is het em juist…. ik ging reizen eigenlijk met de verkeerde redenen. Dat durf ik mijzelf maar ook jullie eerlijk toe te geven.

Ja ik heb altijd al willen reizen maar het moment dat ik er toen voor koos en dat ik per se NU, dit jaar moest gaan reizen kwam omdat ik wilde wegrennen. Wegrennen van mijn liefdesverdriet, ik was ook niet gelukkig toen met mijn baan ookal had ik de tofste collega’s, er ontbrak iets. En dan voelde het ook nog eens bijna onmogelijk om ooit mijn eigen stekkie te vinden want niet alleen is de huizenmarkt een grote rotzooi geworden maar ook qua salaris, ik had een huisje dat ik kon huren in Amsterdam maar dan had ik niets ernaast kunnen sparen vanwege de te hoge huurprijzen en dan woonde ik ook nog in een huis dat net zo groot is als mijn kledingkast. En nee jongens, deze is helaas geen inloopkast…

Alleen tijdens het reizen is er een stemmetje komen opduiken. Die wilde blijkbaar heel graag met mij mee op pad, alleen nu ik bijna 26 word, is dat stemmetje meer en meer aanwezig en hij wordt ook steeds luider…
– Het is een beetje zoals een irritante kraai die in de vroege uurtjes constant aan het kraaien is op je vrije zaterdagochtend terwijl je een giga kater hebt. Irritant toch? –

Dat stemmetje in mijn hoofd kraait steeds hetzelfde riddeltje: “Hoe langer je wegblijft, hoe langer het duurt om je doelen ooit te behalen.”
Samen met: “Hoe langer je wegblijft, hoe moeilijker het wordt om straks het gewone leven in NL weer op te pakken.”
En: “Hoe langer je wegblijft, hoe meer vriendschappen zullen verwateren en veranderen.”
Daarnaast schreeuwt dat stemmetje zowat: “Straks ben je 26 en je hebt geen eigen huisje, geen carrière en je weet nog steeds niet wat je in het leven wil. Je moet je schamen want het wordt hoogstens tijd dat jij je sh*t op orde krijgt.”

Misschien zullen nu een aantal van jullie zeggen: “Kind, nog steeds, waar maak jij je druk om?! Er zijn zoveel mensen die nog geen huis kunnen krijgen op jouw leeftijd. Er zijn ook nog steeds veel mensen die niet weten wat zij willen doen in het leven met betrekking tot een carrière. En er zijn zoveel mensen die ook een beetje zoekende zijn met: “en nu?”
Die gene die dit zeggen: jullie hebben ook gelijk.

Het liefst, had ik jullie allemaal zo graag willen zeggen dat ik wist wat ik wilde, dat ik een huisje kon huren of kopen, dat ik mijn shit op orde heb etc. etc. alleen deze dingen heb ik niet. Maar is dat echt zo erg?

Nee. Eigenlijk niet want hoe graag ik mijn huisje, boompje, Maxje wil… Die dingen komen wel, alleen dan in een andere tijdlijn dan nu. Dat zal ik moeten leren accepteren en volledig oké mee zijn.

En ja ookal ben ik gaan reizen vanwege misschien niet helemaal de juiste redenen, want hé, wegrennen van je problemen lost niks op. Ik bedoel, ik ben nu aan de andere kant van de wereld beland met het besef: ik kan niet meer verder rennen… – Letterlijk jongens, ik kan niet meer verder ergens naar toe rennen, ja Nieuw Zeeland nog maar die twee uur vliegen gaan ook geen verschil meer maken haha. – 

Reizen is desondanks alle down momentjes en desondanks dat irritante kraaienvogel van een stemmetje, misschien wel de beste keuze geweest tot nu toe.

Als ik (ooit) thuis kom, dan ben ik 26 en nee ik heb geen eigen stekkie, maar dat is het em juist, ik kom straks wel thuis bij mijn liefdevolle ouders, die mij hoogstwaarschijnlijk naar 1 week graag achter het behang willen plakken maar die mij alsnog altijd met open armen zullen ontvangen.
Daarnaast heb ik een zus bij wie ik altijd terecht kan als ik een knuffel nodig heb, gewoon simpel weg wil lachen of een huilbeurt nodig heb.

Ik ben straks 26 en nee, ik heb geen relatie meer met die gene waarvan ik eigenlijk nog had verwacht/gehoopt te hebben maar ik heb wel de meest geweldige vrienden die een mens maar kon wensen en ik kan niet wachten om ze weer te zien in september! – Daarnaast kijk ik er naar uit om iedereen jaloers te maken met al mijn foto’s maar goed dat even terzijde…. –

Eind juli ben ik 26 en nee ik heb geen carrière opgebouwd maar ik ben wel rijk in ervaring geworden doordat ik op mijn 25e solo en BAD-ASS, al zeg ik hetzelf, in een vliegtuig ben gaan stappen om de meest bijzondere plekken van deze wereld te ontdekken en ik ben ook nog eens erbij gaan werken!
Wie kan dat nog meer zeggen? (Ja oké, best veel mensen maar toch, is wel gaaf om op je cv te kunnen zetten!)

Wanneer ik 26 ben, heb ik misschien geen hond gered die Max heet, maar ik kom wel thuis naar mijn booboo: Michi. Hij is zowel mijn trots als mijn maatje voor het leven. – Zijn naam begint ook met de letter M dus we zijn al stapje dichterbij mijn droom! –

Dus ja, straks word ik 26 en nee ik heb geen flauw idee wat het leven mij zal brengen maar ik heb wel al een idee van wat ik de aankomende tijd wil gaan doen. – Wat voor deze twijfelkont al een grote stap op zichzelf is! –

Eind augustus ga ik richting het noorden toe. Ik ga in Cairns vrijwilligerswerk doen. Hier zal ik schildpadden redden en ze helpen om ze terug in The Great Barrier reef te krijgen. Buiten mijn vrijwilligerswerk om zal ik ook op ontdekkingsreis gaan, ik ga weer de regenwoud in, veel snorkelen en misschien duiken zelfs bij the Great Barrier Reef. Ook hoop ik de wilde krokodillen en mooiste watervallen te zien. Ik ga weer nieuwe plaatsen ontdekken en mensen leren kennen maar ik ga vooral genieten!

Onwijs veel genieten (en hopelijk weer een kleurtje opbouwen, deze winter zon doet maar niks voor mijn Engelse huid) voordat ik weer eind september terug naar NL kom. Of dit voor korte of lange duur zal zijn durf ik nu nog niet met zekerheid te zeggen.
Graag kom ik wel terug naar Australië om een Outback tour te doen rond eind oktober. Gewoon lekker crossen door de woestijn, dé rode rots Uluru bezoeken die magische schijnt te zijn, in ondergrondse grotten te slapen en in de echte wilderness van Australië (over)leven. Daarna zou ik wel weer moeten werken want het leven hier is duur .. heel duur. Maar mocht ik dit allemaal gaan doen, dan zal ik eerst werken om vervolgens naar de Oostkust te gaan en hier weer te reizen en te genieten tot eind 2019/begin 2020.

Maar goed, niets staat voor na september nog vast en ik durf ook niet met zekerheid te zeggen hoe het allemaal zou gaan wanneer ik dan ook (eindelijk) echt thuis kom, het enige wat ik wel zeker weet is dat het vast wel goed komt. Ik bedoel als ik een land kan overleven waar de spinnen zo groot als mijn hoofd zijn (en we weten allemaal hoe erg ik van spinnen houd.. ULGH) dan moet het leven weer oppakken in onze lieve kikkerlandje mij vast ook lukken toch?!

Tot die tijd blijf ik jullie schrijven over mijn avonturen, lompe momenten en post ik nog steeds mijn meest jaloers-makende foto’s.

Dank jullie wel dat ik zo eerlijk mocht zijn naar jullie toe. Volgende keer schrijf ik weer een typische vrolijke George blog dat weer over mijn avonturen hier in Brisbane gaat.

Dus hopelijk tot gauw en veel liefs,

G.

 

ENGLISH PART

 

Dear lovely readers,

This blog is not an easy one to write but even so, it somehow feels good to share this with you.
It is and always will be slightly terrifying being so open and honest, but it does help calm down the chaotic bomb that constantly ticks in my mind.

The travel life is kind of like a roller-coaster. Literally. In the beginning you feel the little elephants stampeding in your belly from nerves as well as excitement which then turns into a adrenaline rush once your underway. Some parts of it are scary and you do find yourself wondering why in hell you are doing this but at the end you’re filled with happiness and appreciation that you still went through with it.

Okay so not of all you might experience a roller-coaster like that but for me that’s kind of what travelling feels like.

In the beginning I was so nervous and along the way I have had my up’s & my downs. My up’s were absolutely amazing and my down’s were simply awful!

The reason I am writing this blog is because the last few weeks have felt like I have been hanging upside down in a roller-coaster and I didn’t really know what to do, which then lead to me running around like a headless chicken searching for answers.

In addition to this, I don’t want to keep up appearances that I am constantly, 24/7, having the time of my life. Which don’t get me wrong, I really do enjoy the travel life, but there has been a pressure constantly building up and is weighing down on me.

Where this pressure is coming from you ask? Well from myself, so it is entirely my own fault but it’s because of the fact that at the end of this month I am turning 26.
This is most likely the moment where you all roll your eyes and say: “Yeah and?”
Eh yeah.. I get that is doesn’t sound as scary or daunting as it at the moment feels for me…

I was constantly torturing myself with the question: “You’re turning 26 but what do you have to show for it?”
There were so many goals and expectations I had and sometimes still have for myself and it feels like I failed at making any of them happen or come true…

I mean what was your answer to the question as a child: “What does your life look like when you’re in your twenties?”

My answer and expectation was: “When I am 26, I will have my own place, a successful carrier, I will be with the love of my life (Disney is to blame here) and I will have rescued a German Shepard and call him Max.”

Sounds like a pretty decent future plan right? Especially rescuing Max. But now that I am turning this age; which of these goals have I been able to reach or even keep?
Yes you may roll your eyes again and even say: “Child, why do you worry so much?”

And I would’ve most likely said the same thing if I were you too.
Especially because I do realise that I have been fortunate enough to be able to travel parts of the world when others can’t due to work, house, hubby, life etc. etc.

But that’s just it. When I decided to travel, is wasn’t for all the right reasons… This is something I can admit to myself as well as you guys.

Yes, I have always wanted to see the world but the moment I choose to go out and explore was because I wanted to run away. Run away from heartbreak, run away from not feeling happy enough at my job even though I really liked working with my colleagues and I was especially bummed by the fact that it is nearly impossible to get my own place and feeling like a failure.

But during my travels there has been a little voice in my head. Apparently this voice really wanted to Dora Explora with me, but now that I am nearly turning 26 that voice has become irritatingly louder and louder. It’s a bit like a crow that is going off on one at the crack on dawn on your free Saturday morning when your head is pounding from a hang-over. Really does sound annoying right?

Anyway, that voice keeps chanting the same little riddle: “The longer you stay away, the longer it will take for you to achieve your goals.”
As well as: “The longer you stay away, the harder it’ll be to settle back into life in NL.”
And of course the worry: “The longer you’re gone, the more your friendships will dissolve,”
But then as the grand finale: “You’re going to be 26 soon and you have no house, no carrier and you still don’t know what you want in life. You should be ashamed of yourself and really start to get your sh*t together!”

Now (hopefully) some of you might be saying: “Again child, why worry so much? There are tons of people who can’t afford a house due to the crappy market right now. Also there are a ton of people who still don’t know what they want to do for the rest of their lives and there are also a lot of people who also struggle with the simple concept of: “Now what?”

And for those of you stating this, yes you are absolutely right and I know this too but it doesn’t mean I don’t feel disappointed when I fail at reaching my goals.

I would have loved to have been able to say to you guys that I knew what I wanted in life, I could afford my own place, I do have my sh*t together but truth is: I don’t and is that really such a bad thing?….

No, it is not. Because no matter how much I want my house, carrier, my rescue Max… I will get those things but just not in this exact timeline which is something I have to learn to accept and be okay with. Which I am… with time. A lot of time haha.

And yeah, maybe I didn’t start travelling with the right intentions because running from your problems does not solve them. I mean look at me, I have ended up at the complete other side of the world, there is no where left to go. – Literally guys, yeah okay I could go to New Zealand but those couple of extra hours flying won’t make a difference anymore haha –

Travelling has been one of the best decisions I have ever made, even with the down moments and that annoying little crow voice in my head.

When I (finally) come home, I will then be 26 and no I don’t have my own place BUT I will come home to the most wonderful parents. Yes, they will most likely, after just one week, want to bash me over the head with a frying pan, but even so I know they will always welcome me with open arms.
I am also lucky to have a sister who will always be there for me, in the good times, the bad times and the really embarrassing times.

I am turning 26 and no, I might not have a relationship anymore with the one who I had hoped to have still had BUT I have the most amazing friends by my side who I am extremely lucky to have and I can’t wait to see them in September! – Especially showing off my terrific photos and making everyone jelly! – 

On the 31^st of July I will turn 26 and no, I don’t have a carrier at the moment, but I have become rich with life experience because when I was only 25, my bad-ass jumped on a plane and I got to see the most amazing places which most people only get to see via Google Images. Plus, I did a little work experience on the side as well! Who else can say that? (Okay so maybe quite a few people but still, it’s pretty cool to put it on my resume huh?!)

So, when I turn 26 I won’t have rescued a dog and name him Max… but I will be coming home to my lovely booboo: Michi. He is my little sunshine and best friend in life. – Plus, his name starts with a M so we’re slowly reaching goals! – 

And no, I might not know what I want in life or have any idea of what I am doing with my life, but I do have some sort of plan for the coming few months. Which for me, the biggest doubter on the planet, is a big step in itself!

At the end of August, I shall travel up to Cairns where I will be doing volunteer work at a turtle rehabilitation centre. In addition to my volunteering I will again become Dora the Explora. I will be going back to the rainforest, snorkel the Great Barrier Reef, maybe even dive! I also hope to see wild crocodiles and the most beautiful waterfalls. I will see new places and meet new people but most of all I will enjoy my time here! –  I do also desperately hope to get a tan as well because this winter sun is doing nothing for my English skin –

Enjoy my time so much so that even though I will be coming home in September for a little while, I hope to want to come back out again in October to experience the Outback of Australia.

I hope to cross the desert, visit THE red rock Uluru which is supposedly magically amazing, sleep in caves and survive the real wilderness of this island.
After which I most probably will have to work again as life here is expensive. But if I were to do all of the above then I do plan on coming back around December/January.

BUT nothing, apart from Cairns, is set in stone yet. We’ll see where life takes me, but I am pretty sure that whether I stay home or come back out, I will be absolutely fine. I mean how can I not after surviving a few months in a country where the spiders are as big as my head! And we all know my love for spiders…

Until then I shall keep blogging about my adventures, my clumsy moments and of course make all of you jelly with amazing photos.

So, thank you all for letting me be this honest. My next blog will again be a typical happy George blog that will continue to tell my story about life in Australia.

Hope to write you soon.

Lot’s of love,

G.