English readers please scroll down for the translated version but enjoy the photos and video’s in the Dutch part whilst you’re scrolling!

---

Dag lieve lezers,

Er zijn weer een aantal weken voorbij gevlogen. Tijd gaat zo snel! Afgelopen weekenden ben ik weer op avontuur geweest en neem ik jullie weer heel graag mee dus doe jullie gordel alvast om en veel leesplezier!

 

Mijn eigen Fast and Furious ervaring

Het eerste weekend sinds mijn laatste update zijn wij naar mijn tantes tante Ros in Peregian Beach gegaan. Het was ongeveer 2,5 uur rijden van ons vandaan. Het blijft gek dat in 2,5 uur kunnen wij al in Duitsland bijvoorbeeld zitten maar hier zijn we maar een heel klein stukje verder op gekomen op de kaart. Wellicht geeft de foto hieronder een goed beeld over hoe groot deze land wel niet is…

Het leuke van deze trip is dat Chopper meeging! Nou is chopper wel een Engelse Bull Terrier hè en deze honden hebben graag de aandacht. Chopper vond het daarom nodig om zijn nagel te scheuren tijdens de rit, best wel heftig ook waardoor wij een detour moesten maken langs de dierenarts zodat zijn nagel afgehaald kon worden.
Hoewel het stiekem een beetje komische uitzag, was het ook wel sneu want hij kreeg een flinke dosis drugs tegen de pijn waardoor hij waarschijnlijk roze olifanten ging zien en lopen deed hij ook niet met charme.
Desondanks een andere omgeving met allerlei nieuwe geuren en gedrogeerd zijn heeft Chops het heel goed gedaan!
Onze vrijdag avond bestond daarom uit een relaxte bijklets avond met (veel) wijn en natuurlijk heel veel knuffels voor lieve Chopper.

Zaterdag waren we lekker uit gaan slapen. Het is mij best goed gelukt ondanks mijn nieuwe vroege vogel ritme! Wij zijn relaxt aan gaan doen totdat we weer de auto pakte en naar Rainbow Beach zijn gaan rijden. Rainbow is zo een bijzonder mooie strand waar ik ook zes jaar geleden ben geweest.

Rainbow Beach staat bekend om de rotswanden langs het strand dat vol kleur is. Er zijn rode delen zo rood als roest, gele rotsen zo geel als een kanarie en ook delen die zo wit als sneeuw zijn. Het zand zelf is een mooie goud netals als een woestijn en het water is zo mooi helder blauw dat het net glas leek.

Op Rainbow Beach wanneer de zee in zijn eb fase zit, kun je erop rijden en jawel dit heb ik mogen doen in mijn ooms beest van een auto. KIKKEN!

De meeste van jullie weten dat ik gek op auto’s ben en die van mijn oom is zeker geen uitzondering daarvan. Eerst moesten wij onze banden leeg laten lopen om op het strand te kunnen rijden. Je rijdt eerst door een stuk natuur heen wat net op een bos lijkt voordat je uitkomt bij het strand. Het was alleen toen wel een tikkeltje spannend want jeetje wat rij je toch een heuvel af om op het strand te komen…. Je bent al aan het slippen en sliden voordat je er uberhaupt op het strand gekomen bent. Ha!

 

Kort daarna reden we langs het water en rotsranden. Zo ontzettend gaaf! Er waren delen van het zand dat nog nat was en daardoor glad om over heen te rijden maar er waren ook genoeg delen met veel droog zand waar je lekker doorheen kon slippen. Je moest ook op de kleine kreekjes water letten want hoewel ze ondiep lijken, kunnen ze wel diep zijn en je hebt kans dat wanneer je hier 80 mag rijden en over een diepe gat terecht komt, dat je over je kop kan slaan. Fijn, een heel fijn gedachte dit. Vooral met een dure auto en IK achter het stuur… Herinner jullie die gênante verhalen van vorige week nog… eh ja, dat dus…

Maar wat heb ik genoten zeg! Zo ontzettend gaaf als je door het droge zand gaan slippen! Ik voelde me netals een presentatrice van Top Gear of alsof ik in The Fast & Furious zat. – Oké… we zijn niet harder dan 80 km p/u gaan rijden en vele stukjes zelfs maar 60 km p/u maar mijn adrenaline liet het als een formule 1 race voelen! Ik laat Max wel een poepie ruiken jongens! –

Wij zijn vaak gaan stoppen om het uitzicht te bewonderen en wij hebben zelfs zeeadelaren gespot en ook nog eens een walvis in de verte zien plonsen! Er waren ook onwijs veel kleine niet-stekende bijen elke keer dat wij gingen stoppen. Ze vlogen om ons heen en leken net van die irritante kleine fruitvliegjes totdat je ze van dichtbij goed bekijkt. Super cute en ze hebben duidelijk oog voor stijl gezien zij mijn oom’s auto constant volgde. 😍

Het is zo ontzettend mooi om hier te zijn en wat een aanrader om op een strand te rijden. Het was zeker de moeite waard om weer een keer terug te komen.

Toen ik namelijk voor de eerste keer Rainbow Beach bezocht was ik met mijn ouders en zus in een campervan aan het rondreizen en konden wij dus enkel een stuk van het strand bewandelen. Ook toen was het ontzettend mooi en heeft het altijd een indruk op mij achter gelaten. Daardoor was het tof om deze herinneringen opnieuw te beleven en nieuwe te creëeren met een ander soort avontuur. Dankbaarheid en waardering stroomt nog steeds door mij heen als ik hieraan terug denk.

 

Nadat ik het hele strand af ben gaan rijden (23 km om precies te zijn.. dus het duurde wel even haha) haalde we lunch: chips & gravy met een smoothie. Oké ik begrijp dat dat inderdaad als een gekke combinatie klinkt maar geloof mij: wat is dit lekker! Plus Nederlanders hebben ook eigen (rare) creaties met hun patatje oorlog bijvoorbeeld, dus jus op patat is niet zo heel gek toch?!

Na de lunch heb ik een aantal ansichtkaarten voor mijn familie gehaald (ik vind het zo leuk om ansichtkaarten te sturen, het liefst stuur ik ze naar iedereen maar ze zijn best duur geworden gezien het een verloren kunst wordt) en zijn wij weer terug het strand op geweest om terug naar huis te rijden.

Dit keer liet ik mijn oom rijden want ik wilde meer genieten van het uitzicht i.p.v. op elk hobbeltje in het zand te gaan letten.
Het was heeeerlijk, gewoon lekker genieten van het prachtige uitzicht.

 

Toen wij eenmaal van het strand afkwamen, zijn wij de banden op gaan pompen, de hele auto – vooral de onderkant – gaan wassen en terug naar Ros gaan rijden. Hier hebben wij pizza besteld en weer bijgekletst totdat ik helemaal op was en mijn bedje weer opzocht.

Zondag waren wij op tijd naar huis gegaan om de files te vermijden en natuurlijk voor onze lieve maar lompe Chopper terug in alle rust bij te laten komen in zijn eigen huisje. Ja hij was nog steeds een beetje out of it door die drugs.. arm beest.
Eenmaal thuis was het relaxen met een kopje thee (is een keer wat anders dan wijn) en mijn ansichtkaarten heb ik helemaal volgeschreven. Net toen ik mijn laatste ansichtkaart schreef en mijn pen neerzette, trok de lucht gauw zwart.
Alle vogels rondom het huis werden onrustig en waren luid met elkaar aan het communiceren. Chopper was blijkbaar de badkamer al ingerend en toen kwam het. De lucht brulde hard en bliksem verlichtte alles om ons heen.
Hoewel ik in het begin altijd een beetje nerveus ben met onweer, al snel werd ik kalm en rustig toen ik met mijn kopje thee op de bank ging zitten en naar de voorstelling buiten keek.

Het was een prachtige afsluiting van een top weekend. Al het natuur om je heen met de garage deur omhoog lijkt het alsof je gewoon buiten staat. Ik zat veilig en lekker warm met mijn rood dekentje alles tot mij in te nemen.

 

Toen de kust weer veilig was om buiten te lopen, ben ik terug naar mijn oom en tantes huis gegaan voor avondeten en The Voice te kijken op TV.

Lekker de boef uithangen

Het weekend daarop ben ik zaterdag lekker om 05.30 uur wakker geworden, zo fijn die ritme van vroege vogel. MAAR NIET HEUS! Om 06.00 uur besloot ik een work-out te doen, tsja moet wat hé. Ik heb ander half uur kunnen sporten om daarna kort en licht te ontbijten voordat ik weer moe werd en toch nog een powernap van een uur heb gedaan. Gotta love the naps, don’t shame them.

Na mijn dutje ben ik lekker in de tuin gaan zitten met een goed boek, een jalepeño bagel (huidige verslaving, té lekker jongens!) en met de lieve Chops gespeeld.

Einde van de middag was ik naar Men in Black gegaan, geen aanrader guys en toen kort daarna ging ik alweer naar mijn bedje toe. Lekker saai maar ook wel fijn om een rust dagje te hebben.

De volgende dag was het op tijd opstaan (met spierpijn) om op bezoek te gaan bij een gevangenis in de stad, en nee voordat jullie van alles en nog wat denken; ik kwam hier niet op familie bezoek, al hoewel ik ergens verrast ben dat mijn oom en tante mij hier niet hebben achtergelaten…. 🤭

Het is een gevangenis dat sinds 2002 gesloten is en tours geeft. Je kunt uit verschillende tours kiezen; Prisoner & Officer tour, ghost tours (wil ik echt een keertje meemaken maar eh liever niet alleen dus wie gaat er mee mijn handje vasthouden?) en een geschiedenis tour. Dat laatste hebben wij gedaan.

Voordat ik helemaal in mijn tour duik, begin ik eerst met het beantwoorden van de volgende vraag: Wat is Boggo Road Gaol Prison?
Naja zoals de naam het al deels uitlegd: het is een gevangenis dat vernoemd werd naar de weg Boggo Road die er naar toe leidde. Het was DE gevangenis van Brisbane City en voor 109 jaar domineerde deze gevangenis de skyline van deze stad. De grimmige rode bakstenen muren en imposante wachttoren zijn iconisch geworden maar niet voor de juiste redenen…

De gevangenis opende in 1883. Het werd voornamelijk gebruikt voor mensen die korte straffen hadden of voor men die in voorlopige hectenis zaten. De reden waarom het zo beroemd werd is dat dit de eerste plaats in Brisbane was waar executie uitgevoerd werd.

Een aantal jaar na de officiële opening werd alcohol gebruik gelegaliseerd en was er een stijging in crimineliteit en werd er dus in 1903 een nieuwe devisie gebouwd speciaal voor vrouwen. Yup, wij dames waren de reden voor een stijging in crimineliteit en de drie meest gemaakte misdrijven van de vrouwen die hier waren opgesloten waren: 1. stelen, 2. obseen taalgebruik en 3. wanordelijk gedrag dankzij alcohol gebruik – niet geheel verassend dat laatste als je het mij vraagt, al hoewel ik mij natuurlijk altijd keurig gedraag na een glas wijn, toch jongens?… –

De tweede reden vond ik overigens wel een interessante want wat werd er nou als ongepast taalgebruik gebruik gezien vroeger? Nou het was eigenlijk taalgebruik wat tegenwoordig ‘normaal’ gezien wordt, althans het wordt meer geaccepteerd. Het ging namelijk om woorden zoals: “Oh verdomme” zeggen. Ja, probeer dat tegenwoordig een keer niet te zeggen, mij lukt het in elk geval niet kan ik je vertellen… sorry mam!

Dit zijn celblokken D en E van de vrouwen divisie.

Na ongeveer 20 jaar gebruik, werd het vrouwen gedeelte gesloten en werd het, het nieuwe thuis voor mannelijke criminelen die de langste straffen moesten uitzitten, vele hadden zaten hier levenslang en werden zij ‘Lifers’ genoemd.
Deze criminelen waren onder andere moordernaars en geweldadige overtreders.
En zo werd, door deze verandering, Boggo Road al heel gauw berucht.

Toen wij aankwamen moesten wij eerst in de officiële bezoekers ingang onze tickets laten zien. Hier kwamen vroeger de bezoekers van de gevangenen doorheen. Alles was kil en natuurlijk spat er geen vrolijkheid of charme vanaf. Er waren overal grote imoosante hekken zodat niemand een poging kon doen om te ontsnappen. Er was een ruimte, vrij groot met schilderij op de muren van een waterval. Dit was de ruimte waar alle bezoek plaats vond. Ookal was je omringd door natuur dankzij de schilderij, toch bleef het donker en er hing een depressieve sfeer.

Na het controleren van onze tickets, werden wij meegenomen naar de grote groene poort. Dit was het officiële voordeur was van de gevangenis.

Dit zijn de hekken van de binnenkant.

De gevangenen kwamen vroeger via deze poort met paard en wagen (natuurlijk later in politie auto’s) naar binnen. Toen zij eenmaal binnen het poort waren, werden de gevangenen gewassen (tegen teken en luis) en volledig onderzocht tot drie keer toe! Zodat zij niks hebben mee naar binnen kunnen nemen. Vervolgens kregen zij nieuwe kleding en moest er een foto van ze worden gemaakt.

De eerste deur rechts is waar de foto’s van de gevangenen werden gemaakt toen zij aankwamen.
Tegenover dit gebouw was de was en onderzoek gebouw.

Voor de vrouwen die hier in het begin aankwamen, was dit waarschijnlijk de eerste en laatste foto dat ooit van hen gemaakt werd omdat foto’s maken toen de tijd nog redelijk nieuw en heel duur was.

Na het doorlopen van dit proces gingen wij door nog een poort naar de drie celblokken van deze divisie. Je loopt eerst over de courtyard en heb je celblok D, E en F. Wij mochten in celblok F een kijkje nemen.
In 1 celblok was er ruimte voor 36 man. Maar omdat crimineliteit zo hoog lag, lagen ze vaak met 3 man in 1 cel… Vaak zaten zij hier met minimaal 150 man per divisie. Lekker knusjes dus.

Zodra je binnen loopt zie je hoe kil en koud deze celblokken echt zijn. Het helpt natuurlijk niet dat al het verf eraf valt en er overal nare woorden en zinnen geschreven staan afkomstig van de gevangenen natuurlijk.

Elk cel had één kleine bed, niet eens groot genoeg voor een volwassener om languit in te kunnen liggen (voor mij was dit denk ik niet zo een groot probleem geweest want ik pas er met gemak in..) en ze hadden een kleine tafel met lades. Voor de rest was het kil en donker desondanks dat elke cel een kleine raam had.
Er waren geen wc’s in de cellen want deze gevangenis ging voor absolute comfort en had men enkel een metalen emmer om hun ding in te doen. – Is inderdaad wat anders dan in een vijf sterren hotel slapen… – 

Wel hadden zij in de courtyard 2 buiten wc’s (die overigens niet doorspoelden) en 1 douche maar het zou geen echte gevangenis zijn als zij deze maar konden gebruiken wanneer zij wilde he. Nee nee, deze was maar enkel 24 minuten per dag aangesloten.
Je kan dus nagaan dat als er ongeveer 150 man moet gaan douchen in 24 minuten, dat dat niet gaat lukken. Hierdoor kwam het vaak voor dat vele gevangenen dagen, soms weken niet hebben kunnen douchen.. alles in één woord omschreven: BAH!

Dit zijn de ‘wc’ emmers.

De emmers die zij gebruikten als wc moesten alleen natuurlijk schoongemaakt worden en dat was een taak dat de gevangenen mochten hebben. Soms werden zij ervoor aangewezen door officiers maar er waren ook vaak vrijwilligers die dat deden. Waarom zou je dat in godsnaam willen doen vraag jij je af?!

Het grote wasbak achterin is waar de emmers werden leeggegooid. Dit lag net achter Celblok F.

Nou die gene die de emmers schoonmaakte, voor al die 150 man, zij hadden recht en garantie dat zij 1 warme douche per dag kregen. In die tijden kan ik mij goed voorstellen dat je het er misschien voor over hebt. Misschien zei ik hé.

Naast het douche en wc regelement om het maar zo te noemen, mochten de mannelijke gevangenen maar 1 keer per twee weken hun baard scheren. Per divisie (er waren er drie) kregen de heren maar 1 scheermes. Ja dat lees je goed: één scheermes voor 150 man.
Best logische om niet iedereen een scheermes uit te delen als je het mij vraagt maar goed, hygienische gezien is dat niet zo chill. Vooral als je nagaat dat een man zich wel eens kan openhalen met scheren en nee deze scheermes werd niet vervangen indien dat gebeurde…..

Om je baard te kunnen scheren heb je natuurlijk een spiegel nodig maar glas kregen zij natuurlijk ook niet dus hebben de officiers een metalen blad opgehangen waar je in alle eerlijkheid, geen flikker in ziet.

Dit is de ‘spiegel’ in de enige douche buiten in de binnenplaats van celblokken D, E en F. Zoals je ziet, of naja eigenlijk niet ziet is mijn spiegelbeeld.

Niet alleen waren de hygienische aspecten hier laag maar zij hadden zelfs nog open riool systeem. Deze systeem liep om de hele gevangenis heen. Zij waren dus omringd door hun eigen sh*t grachtje… Nogmaals: BAH!

Toch had deze gevangenis in de jaren 70 wel iets tofs gehaald voor de gevangenen; om gokken te stoppen (hier is dit nog steeds een groot landelijk probleem) hebben zij een TV in de binnenplaats opgehangen dat de gevangenen per dag 1 uur mochten kijken. Tijdens dat uur werd er een soort Australische versie van GTST afgespeeld. Tijdens dit uur was het dus ook volledig stil. Alle (en dan bedoel ik ook ALLE gevangenen EN officiers) zaten en stonden om de tv heen. Geen één aflevering werd gemist en het was dé hoogte punt van hun dag.
In de latere jaren werd het programma Neighbours getoond (heb ik zelfs als kind gekeken) en dat vonden de mannen toch een heerlijke serie!

De mannen waren hier zelfs zo gek op dat zij allemaal, van alle 3 de devisies, met het openingsnummer mee zongen en allemaal zongen zij in koor. Geen één gevangene mistte een woord en het werd van ver buiten de gevangenis gehoord. – Of het ook nog mooi klonk durf ik niet te garanderen en dat kan ik mij ook niet helemaal voorstellen, sorry mannen! –

Zij waren zo luid en enthousiast dat de buren bij de gevangenis geklaagd hebben en gevraagd hebben of zij stiller konden zijn maar ga jij maar 150 van de gevaarlijkste mannen in Brisbane vertellen dat zij stil moeten zijn. Ha!

Zijkant van celblok F.

Naast de TV hadden zij enorm veel ratten, geen wonder met open riool, maar goed om dit te tackelen hebben zij veel katten binnen gehaald. Alleen de gevangenen hebben vaak een band gecreërd met deze beesten en gaven ze zelfs deels van hun porties eten. Vele katten kregen ook door de gevangenen een naam. Maar er was 1 gevangenen die continu zijn weg terug vond in Boggo Jail en hij had een kat waar iedereen dol op was. Deze gevangene kreeg de cel in celblok F dat eigenlijk in eerste instantie gebruikt werd voor nieuwe gevangenen om ze te laten wennen aan cellife. Er is een grote en dikke metalen deur met ook nog eens grote deur met tralies erbij.

Hij heeft gevraagd aan de officiers of er een kleine stuk uit de tralie gesneden kon worden zodat ‘zijn’ kat in zijn cel kon komen wanneer hij dat maar wilde. Zijn aanzoek werd gewaardeerd en nog steeds is er een kleine gat in de tralies voor de kat.

Helaas zie je het net niet op deze foto maar in de vijfde “tralie” zit er een gat voor de kat.

Wel heeft deze kat een zielig verhaal want tijdens een van de riots wilde de kat mee gaan en rende achter een officier aan die niet doorhad dat hij achter hem aan rende en knalde zo een van de poorten dicht en kwam de kat zijn poot tussen de poort en muur terecht.

Alle gevangenen waren gek op deze kat en hebben zij hun spaargeld (die zij verdiende dankzij het werken als kok in de gevangenis of door kapper te zijn, en nee zij verdiende echt niet veel natuurlijk) verzameld zodat de kat een operatie kon krijgen om zijn been te amputeren. Dit is gelukt en de kat kreeg als nieuwe naam: Tripod. Hij heeft ook 16 jaar in de gevangenis gewoond en geleefd en is uiteindelijk overleden door ouderdom.

Omdat Tripod zo geliefd was onder iedereen, werd er zelfs een afscheidsceremonie gehouden en is Tripod de enige “lifer” die in de “tuin” van de gevangenis begraven ligt.

Er is nog zoveel meer geschiedenis over deze gevangenis, dat het eigenlijk te veel is om op te schrijven dus ik houd het bij mijn laatste twee verhalen die ik onwijs tof vond om te mogen leren hier.

Wellicht vragen jullie af of er ooit een uitbraak is geweest hier, het antwoord is: ja.
Er zijn meerdere zelfs geweest maar de meest bekende is die van de gevangener: “Slim Halliday”.

Slim had een straf van 5 jaar maar naar 1 jaar vond hij dat hij wel lang genoeg in gevangenis gezeten had.
Hij heeft in totaal 2 keer weten te ontsnappen uit de gevangenis want hij besefte dat in de workroom (waar zij leerde spullen te maken met verf, metaal etc.) de muur naar buiten gezienlijk lager was dan de rest van de gevangenis. Niet alleen dat maar de uitkijk toren zag dat ene muur net niet. Elke zondag ochtend was niemand in de workroom en daarom dus ook nooit officieren die deze in de gaten hielden.

Slim heeft dus uit de workroom elke keer een stukje touw meegenomen en daarin een knop gemaakt. Deze nam hij elke keer, beetje voor beetje mee naar bij cel en daar maakte hij een lang genoeg touw om over de muur heen te krijgen.
Daarna heeft hij met hout een kruis weten te maken zodat deze kon haken aan de top van de muur.
Een zondag in december heeft Slim weten te ontsnappen van iedereen en is naar de muur gegaan van de workroom en is over heen weten te klimmen met zijn haak en touw.

Zij vrijheid was alleen niet van lange duur want een week later werd hij in een dorpje verder op gevonden en weer terug de gevangenis gezet met een langere straf. In plaats van 5 jaar zitten, moest hij er nu tien jaar gaan zitten.

Een aantal jaar later was hij weer van mening dat hij genoeg straf had uitgezeten en besefte dat zijn eerste manier van ontsnappen nog steeds zou werken want: de muur is nog steeds dezelfde hoogte gebleven, elke zondag was de workroom gesloten en geen officiers en de uitkijk toren had nog steeds geen zicht daar.

De uitzichttoren vanaf de tweede verdieping in Celblok F.

En ja je kan het raden, hij heeft op de precies dezelfde wijze weten te ontsnappen voor een tweede keer. Nogmaals duurde die niet lang want twee weken later werd hij in het zelfde huisje in dat zelfde dorpje weer opgepakt. Hij kreeg weer een langere straf en heeft uiteindelijk 25 jaar hier gezeten.
Hij heeft niet een derde keer geprobeerd maar toen hij vrij werd gelaten kwam de hoofdofficier hem vrijlaten.

Toen hij uit de celblok liep maakte de officier blijkbaar een grap dat hij niet voor een derde keer geluk kon vinden met het ontsnappen.
Waarop Slim reageerde: Ik had binnen tien seconde via die deur naar buiten kunnen ontsnappen.
De officier keek het aan en lachte hem uit met de vraag: Hoe dan?
Slim vertelde dat als je de twee bouten van de deur (waar hij het over had) dicht liet maar de middelste open, dan kun deze open krijgen.
De officier lachte hem nu heel hard uit en zei: “Ja tuurlijk jongen en ik ben de Kerstman.”
Slim liep toen naar de deur en vroeg of hij voor mocht doen. De officier zag de lol er wel van in en liet het toe en ja hoor, binnen een aantal seconden kreeg Slim met genoeg kracht de deur open genoeg om doorheen te kunnen glippen.

Hij had dus gewoon een derde keer kunnen ontsnappen maar dat heeft hij niet gedaan, waarschijnlijk wel zijn lesje geleerd.

Mijn laatste verhaal is hoe de gevangenis dicht is gegaan. Vele gevangenen waren opgepakt wegens het meedoen van de hungerstrike. Er waren vijf mannen die op een gegeven moment het zo zat waren dat er niks veranderd was in de gevangenis terwijl tijden wel drastische veranderd waren en zij wilde de mensen dit laten weten.

Dit deden zij door een officieer te overmeesteren zodat hij geen hulp kon roepen en ook niks durfde te doen zodat de mannen de voorkant van het gebouw konden klimmen totdat zij bij de dak aankwamen. Zij hadden grote stukken papier, hout en verf gestolen van de workroom en op het dak en papier geschilderd dat het niks is veranderd hier en natuurlijk ook op de hungerstrike te stoppen.

Dit zijn de vijf gevangen op het dak van Boggo Jail in de jaren 80.

Zij blijven een aantal dagen op het dak zitten en honderden mensen bleven elke dag kijken hoelang zij dit volhielden maar ook of er iets zou gebeuren.
Het werd op het nieuws uitgezonden en toen was er een man die het gezien heeft en dacht, laten wij maar is een keer langs gaan inspectie doen.

Deze man heeft twee weken met de gevangenen en officiers meegelopen, gegeten en geslapen zelfs voordat hij weer wegging. Zes maanden later kwam er een rapport uit die deze man geschreven had over hoe de gevangenis niet meer in staat was en eigenlijk niet meer open zou mogen blijven vanwege health and safety regulations.

Het duurde niet lang daarna dat de oudste en slechtste gevangenis daarom ook dicht ging en 1 voor 1 gingen alle drie divisies dicht. De laatste was in 2002 dichtgegaan.

Als die vijf gevangenen niet op het dak waren geklommen dan is de kans groot dat deze gevangenis pas jaren laten dicht is gegaan.

Ik weet niet van jullie maar ik ben wel blij dat het dicht is gegaan…

Mochten jullie nog meer interessante en best bizarre verhalen lezen over de gevangenen of gebeurtenissen van deze gevangenis, dan kan dat hier. 

Na de gevangenis zijn wij wezen lunchen bij een uitkijk punt op Mt. Coot-Tha. Hier kun je de hele stad zien en wat blijft het me toch een mooi uitzicht!

Met tante lief. ❤️

“Twee dingen zijn eindloos: het universum en de menselijke domheid; en dat van de universum weet ik niet eens zeker.” – Albert Einstein

Na onze lunch reden wij langs een observatorium. Nou ben ik ontzettend gek op de sterren en dankzij de vele nachten waarbij ik in Azië en hier de sterrenhemel heel duidelijk kan zien, leer ik ook langzaam welke ster welke is. Ik leer ook waar de sterrenbeelden zijn en hoe je deze kunt herkennen, dus natuurlijk wil ik dan naar binnen bij een Observatorium!

Helaas was de telescoop gedeelte dicht want ja, het was nog harstikke vroeg op de dag daarvoor.
Maar je kon wel rondlopen en veel informatie lezen over de sterren en universum. Hoewel ik het onwijs interessant vind, de meeste ervan begreep ik niet want het was allemaal jargon MAAR ze hadden wel mooie foto’s EN super interessante informatie over hoe verschillende aboriginal stammen de sterren gebruiken voor verschillende dingen. – Ja dat gedeelte kon ik dan weer wel net begrijpen. –

Zo is er een stam die niet de sterren bekijkt maar juist de zwarte gaten tussen de sterren en kunnen daaruit dieren of objecten zien. Er is één stam die een emu vogel ziet en op verschillende tijden van het jaar laat deze emu aan de stam zien wanneer er wel en geen eten is:

Maar de sterren worden vaak als landkaart gezien en ook gebruikt.
De Euahlayi stam gebruiken de sterren als kaart voor langere tochten die zij maken. Zij gebruikten verschillende sterren als een soort geheugensteuntje zodat zij konden herinneren waar zij heen moesten en hoe zij eten, water en onderdak konden vinden.

De Wardaman stam gebruiken de sterren om de verschillende seizoenen en weersomstandigheden te bepalen. Zij beweren dat wanneer er een ster veel flikkert en blauw uitziet dat er dan een storm aankomt. Of het allemaal echt zo is, zou ik je niet durven zeggen want ik heb juist geleerd dat een flikkerende ster dood is gegaan maar vanwege het feit dat wij lightyears ver weg zijn, wij het licht nog kunnen zien..

Ik laat het aan jullie over wat jullie denken dat de oorzaak van een flikkerende ster is. 🤷‍♀️😅

Na onze reis door het heelal zijn wij terug naar huis gegaan (gewoon met de auto hoor, geen racket helaas). Natuurlijk zijn wij op tijd onze bedjes in gedoken want voordat we het we het wisten was de rottige maandag al aangebroken.

Ik denk dat ik voor iedereen wel kan spreken dat 2 dagen weekend veelste kort zijn!

 

“In het wild, daar is de redding van de wereld” – Henry David Thoreau

Afgelopen weekend was een wat rustigere weekend. Moet even bijkomen van al dat avontuur haha.
Zaterdag ben ik lekker ontspannen in de tuin gaan lezen voordat ik lunch ben gaan halen om vervolgens lekker door een bos te lopen met mijzelf als gezelschap.

Mijn gedachten liepen lekker los en wat is het soms toch heerlijk om naar ze allemaal een voor een te beluisteren.

Toen ik terug kwam van mijn wandeling begon het te regenen dus was het een goed moment om deze blog verder af te maken. Zaterdag aan het einde van de middag ben ik lekker met mijn oom en tante voor de openhaard uren lang zitten kletsen. En dan bedoel ik ook UREN lang. – Is niet geheel moeilijk met twee dames haha. – 

Maar we waren zo lang aan het lullen dat ik voor het eerst in zeker wel een aantal weken tijd, een keer ‘laat’ naar bed ben gegaan. Ik sliep pas om 23.00 uur! – Ik klink echt als een crazy lady met tien katten en geen sociale leven denk ik… maar zo voel ik mij soms wel hoor haha. – 

De volgende ochtend was ik wel weer vroeg wakker, stomme vroege vogel ritme ULGH.
Desondanks ben ik lekker rustig aan gaan doen totdat wij naar de wildlife reserve zijn gegaan om vrijwilligerswerk te doen.

Wat houdt dat in deze keer? Nou vandaag gingen wij een bepaalde onkruid aan: Corky Passionflower. Hoewel het een leuke naam heeft, het is een van de naarste onkruiden want zijn wortels groeien maar door en door. Het wordt een soort tapijt en klimt over alles heen en dood daarmee zoveel plant soorten. Zelfs grote stevige bomen…. In het kort: het is een rotplant.

Wij zijn hier maar ander half uur bezig geweest maar het verschil was gelukkig wel goed zichtbaar. Bijna alles van de Corky was weg.

Voor onze missie..

Na al onze harde werken..

Na onze tuineer momentje zijn wij met ze allen een kopje thee gaan drinken voordat we naar huis gingen en geluncht hebben.

Na de lunch heb ik lekker in het zonnetje gezeten en met Chopper gespeeld en de laatste woorden van deze blog getypt.

Een heerlijke bijkom weekendje wel.

 

---

Tot de volgende keer

Nou lieve lezers, dat was em voor deze keer, dank jullie wel weer voor het meegaan op avontuur!
Volgende week neem ik jullie mee achter de schermen bij een Brood Fabriek. Ik heb stiekem foto’s en filmpjes gemaakt om jullie een beter beeld te kunnen geven van wat ik uitleg. – Het is verboden om foto’s en filmpjes te maken, laat staan deze online te posten maja mijn tante keurde het goed… wat denk ik genoeg over mijn familie zegt ha! –

Dus na mijn dappere, risico nemende actie hoop ik jullie volgende week weer te zien!

Veel liefs,

G.

P.S. Er zijn meer foto’s en filmpjes als je door de Engelse gedeelte scrollt 😉

 

---

---

ENGLISH PART

 

Dear lovely readers,

Welcome again to my blog. These past few weeks have been a little more dangerous and adventurous than usual so enjoy the ride!

My very own Fast & Furious moment

The first weekend since my last update we headed down to my aunts aunt Ros in Peregian Beach.
It was a two and half hour drive from us which for me still amazes me that within two hours, I can be by the border of Holland/Germany but here it’s a teeny tiny distance…

Anyhoo, on our way to Peregian Beach we stopped a couple of times for Chopper so that he could do his thing if needed. Now it is known that English bull terriers love attention and of course Chopper is no stranger to this either, and so he thought he had to get move attention by accidentally catching his jude claw on the seat on the car which made it rip nearly completely off…. Therefore we had to make a detour to the vet so that his claw could be taken off completely. It was rather sad but also slightly funny as Chopper was all droopy and walking as if he were a very drunk teenager due to the drugs they gave him. Poor sausage…

He did do very well though throughout the whole weekend!

Chopper loves hanging his head outside the window whilst driving.

Anyways when we finally arrived on Friday night, it was mostly a night of catching up, eating cheese and bickies before I crashed and went to bed.

The following morning we relaxed and had a lay-in (rather unusual to actually succeed in this nowadays) before we took the car to Rainbow Beach for some four-wheel driving!

Rainbow beach is a famous beach for it’s amazing scenery! It’s waters are such a clear blue that it’s looks like glass and it’s colourful rockface had so many colours.
There were parts that were as red as rust, as yellow as gold and some yellows where like the sands in the dessert. There were even white parts that looked just as white as snow!

When the tide is out a lot of people come down here to drive along the 23 km beach. It was also where I got to drive as well! EEEEK!

When both you and your aunt want to take nice pictures of each other…

As you all know, I am a bit of a car fanatic and it is an understatement to say that I was excited to get to (finally) drive my uncles beast of a car!
I will admit I was also extremely nervous because yes it is an expensive car and no I cannot pay for damage that I may cause to it …. Cue the clammy hands and wobbly knee’s.

First you drive down to the beach on a road that has an amazing view on both sides. It looks a bit like marsh land that is covered in paper bark tree’s. Somewhat eerie and amazing at the same time. Once you nearly reach the beach, you then can stop at some bays where you let your tires go down a bit. After that you drive down a steep sandy path until you reach the beach.

Once on the beach it’s all GO GO GO. There are parts that are smooth sand which are lovely driving on but there are also parts with lots of dry sand in which you can slip and slide through at pretty decent speeds up to 80 km p/h max!

 

There were also creeks with water which you had to watch out for as it is known that people have driven too fast over them and the creeks were deeper then they initially looked like and cars have toppled over and unfortunately people have died from these crashes. So now you may understand my nerves haha.

Even though I was nervous, I absolutely LOVED IT! It seriously did sometimes feel like I was in Top Gear slipping and sliding away and the adrenaline was pumping through me! So if there is anyone who can get me into contact with the show or the movie Fast & Furious: i’m open to being a driver!

We did stop quite a few times to take in the view which was stunning! We even spotted sea eagles and even a whale in the far distance! There were also a ton of native stingless bee’s that kept following us and were curious about us and the car thanks to it’s bright blue colour.

It really was amazing to experience Rainbow this way as I have already visited Rainbow Beach before (6 years ago) but we didn’t drive on it as we were travelling with the camper van. It is also a must do on anyone’s list to four wheel drive on a beach if you get the chance!

After a good few hours on the beach it was the time to get some lunch in a nearby town which consisted of: a berry smoothie and chips & gravy. I know this does not sound at all like a good combination but boooy was it good!

After lunch I bought a few postcards (yes I am slightly old fashioned that way and I love to write) to send to friends and family and then we drove back via the beach to Ros’ house.

 

Once we got off the beach again we pumped up the tires, went through the car wash and ordered a pizza for dinner.

Sunday we went home on time to escape traffic but also so that (still mildy) dopped up Chopper could relax in the comfort of his own home. Once we arrived home it was time for a cuppa, relaxation whilst writing postcards before a mighty roar of thunder bellowed through the sky. The clouds lit up from the lightning and we had our own little show.
I do always get a little nervous in the beginning with a storm but soon after I start to relax and enjoy the view, the noise, the vibe in the air. It really was awesome to witness the birds communicating with each other, the tree’s standing mighty and tall asif they were trying their best not to get struck by lightning and fall down.

Once the storm subsided I then dared to go outside and had dinner (spag bol, always a favourite of mine) at Ken & Liz’s  house before hitting the sack.

 

Being a jailbird

The following weekend, on Saturday was more laid back as I woke up very early and decided to work-out for an hour and a half at 06.00 am. After my work-out I did manage to kip another hour haha. Once I was well rested I spent most of the afternoon in the sun with Chopper before heading to the cinema’s to see Men in Black. Don’t go guys, wasn’t worth it.

After the movie I hit the sack pretty early. – Yeah Saturday nights aren’t too exciting as I am always exhausted after a full week of work and early starts. –

The next morning it was again an early start, with muscle ache might I add, as we were going to visit the Boggo Jail in the city. And no it was not to visit family, I know we might be a little crazy at times but we luckily aren’t criminals. No we were here on a history tour.

Boggo Jail is a prison that has been closed since 2002 but have become a historical museum which provides tours such as: ghost tours, prisoner and officer tours and a history tour. We did the history tour as we have never been here before.

Before I tell you more about the tour, I shall introduce you all to Boggo Jail. To start off, the name Boggo Road Goal Jail comes from the Boggo Road that lead to the prison. It was THE jail of Brisbane that dominated the city for 109 years. It’s stark red brick walls and imposing guard tower on Annerley Road have become iconic but all for the wrong reasons.

Cell block E.

Boggo Jail opened in 1883 as the Brisbane Gaol. It was mainly used as a holding prison for those serving short sentences or were on remand. It’s initial infamy came from it being a place of execution. In 1903 though, a new purpose-built separate womens section was built as there was a spike in criminal activity and yes it was us WOMEN who caused it… They had just legalized alcohol drinking and so we apparently weren’t always on our best behaviour.

The three main reasons why women got sent here was because: 1. stealing, 2. obscene language and 3. unorderly behaviour (due to drinking).

Now I thought it was quite interesting what they thought was obscene language in those days and our tour-guide told us that it was words such as: “Oh Damn!” that could land you in jail…. Yeah try not saying those words for once now-a-days ha!

But after 20 years of use, the jail closed for women and it’s female occupants moved to another part of the prison site. The former women’s section now belonged to the men that were transferred from St. Helena Island prison in Moreton Bay.

This section (3 cell blocks) now became home to those serving the longest sentences, these prisoners were killers, murderers and violent offenders. Soon Boggo became notorious.

We first started the tour by coming through the gates that were used for the visitors of the prisoners, to show our tickets. Afterwards we were brought through the main gate where originally new prisoners were brought through via horse and carriage.

Here there was a building where the prisoners had to strip and shower in the hopes to get rid of any lice and were searched a total of 3 times before getting their photo’s taken.

For most of the women who first came here, these photo’s that were taken of them, were their first and last photo ever of them as photo making in those days was fairly new and expensive.

After seeing these buildings we then walked down to the official courtyard of this section where the three cell blocks D, E and F stood.

Half of the courtyard (the box hanging up is where the TV sat in the 80’s)

Per cell block there was room for 36 prisoners but most times the prison was over capacity with 150 prisoners in this whole section.

We were allowed look around inside cell block F and it was rather grim.
The peeling paint and crude writing on the walls and doors didn’t exactly help in this matter either.

The beds were tiny for a regular size adult (I think I could fit in them quite perfectly if i’m honest haha) but the cells also had a small desk and shelves, but no chair to sit at the desk 🤔….

That was it, it was cold and dark despite having a window. There weren’t any loo’s in the cells as they had to use a metal bucket. No joke. (See the photo’s in Dutch part of the bucket loo.)

In the courtyard there were two loo’s which did not flush and 1 shower but the inmate only had 24 minutes per day that the showers and loo’s were allowed to be used. This is not 24 minutes per person, but 24 minutes per day for all of those 150 inmates. So you can imagine that a lot of prisoners were not able to shower or use a “proper” loo for a few days… Splendid

Inside cell block F.

The buckets of course needed to be cleaned daily and the prisoners had to do this themselves. Sometimes there were some that were appointed to cleaning them but more often then not there were prisoners who volunteered to clean the buckets!
This was done outside in a basin that sat right next to cell block F.

Now I can hear you questioning yourself as to why on earth someone would want to clean multiple sh*t buckets. Well that answer is simple: those who cleaned the buckets got to have a warm shower afterwards. This was guaranteed.

The men also were allowed to shave once per two weeks in prison but they only got 1 razor for again the whole group. Pretty logical not to hand out razors to everyone but still hygienically it’s horrible especially since with blunt blades a man can easily cut himself… but even then, they just had to wipe it off and get on with it.

In order to be able to shave you would think one would need a mirror. But of course this being a prison, they weren’t allowed a mirror made of glass and so they provided a sheet of metal in which you could just about see a blurry outline of your head.

 

The one and only shower in the courtyard of cell blocks D, E and F.

Not only was the hygiene here incredibly low but to make things worse they had an open sewage system. This sewage pipe which was half open was around the entire prison. To put it bluntly: they basically had a moat around the prison full of their own faeces.

Even though the prison was pretty much disastrous.. there were a few perks. In the 70’s, to stop the men from gambling (it’s a big thing over here..) they put up a TV in the courtyard. They were allowed to watch TV for one hour per day and during that hour they watched their own Australian version of the Bold and The Beautiful and it was in that full hour that every prisoner watched the programme in utter silence.

In the years after that when the popular programme Neighbours was shown, that’s when the prisoners were really enjoying TV. They were sing in time with the opening song and you could hear each and every division joining in. They were apparently so loud that the neighbours actually complained about the noise. Not that the prison did anything about cos try telling a few hundred prisoners to shut up.. ha!

In addition to the TV the prison was also home to a lot of rats… not really surprising if you ask me but to help tackle this problem the prison brought a lot of cats in. The inmates actually started to “own” and adopt the cats as their own pets and a lot of them were named as well.

The prisoners even gave parts of their rations to the cats, which didn’t really help with the rat situation but hey at least now they had a companion.

There was one prisoner who kept making his way back into Boggo Jail and ‘owned’ one of the cats. Now this is the only sad story (well the whole jail thing is a sad story BUT this is a tear jerker), the cat was loved by pretty much everyone and he adored his “owner”. His owner was always put into the same cell which has a cast iron door as well as a barred door. The barred door had a piece of mesh at it’s bottom and the prisoner asked the guards if a piece of mesh at the bottom of the door was allowed to be cut out so he beloved cat could visit him whenever he wanted. Surprisingly enough the guard agreed.

Peephole in cell door.

There is still to this day a piece of mesh cut out from the door for the cat. The cat did unfortunately have a nasty accident at the prison though.. During one of the riots the cat wanted to join in and therefore ran after one of the guards. The guard didn’t realise and when slamming one of the gates the cats leg got caught and had to be taken to the vet.

Because mr. cat was so beloved by the prisoners, they all put their savings together (some prisoners were barbers, others did administration etc. to earn a little money at the prison) to pay the vet so he could have his leg amputated.

Mr. cat luckily got the surgery done and made a full recovery but his name did change to Tripod. Tripod enjoyed his life in prison and passed away from old age. After his sixteen years at the prison, he is the only “lifer” to be buried in the prisons garden and because he was loved by so many, the prison actually held a goodbye service to honor him.

As you can tell there is so much history that happened behind bars here. But for now i shall only share my last two stories that I learned here.

Some of you may be wondering if anyone managed to escape this prison and to that question the answer is: yes, not just one but multiple people and multiple times. There was however one man who managed to escape on his own twice and the story is a pretty good one:

Slim Halliday arrived at the prison with a five year sentence but after serving one year already he felt he had done enough and decided he was ready to leave. He therefore tried to figure a way out of prison. He soon realised that every Sunday morning there would be no-one in the workroom and therefore no guards either. The wall beside the workroom was also lower than the rest of the prison. The best part though? The watch tower could not see that wall.

Slim therefore went into the workroom every other week and collected rope which he knotted to make space for his hands and feet like a ladder. He would collect bit by bit and hide it in his cell until it was long enough to climb over the wall.

Once the rope was done he smuggled out two wooden pikes which could make a grapple.

One Sunday morning in December he snuck out and managed to climb over the wall and escape. His freedom didn’t last long though as he was caught again in a little town further up the coast only one week later. Once back at the prison his sentence was then doubled.

After another few years he again felt he had served enough time and was ready to leave and so again he looked around and found out that his original plan would still work! The prison had made no new changes and he therefore he had escaped the exact same way as he did the first time!

Again his freedom didn’t last long because only two weeks later was he caught in the same house, in the same town where he was found the first time. – I guess both he and the prison didn’t learn first time round hey.. –

Once back at the prison his sentence was again extended for another good few years. This time though he didn’t try to escape and he spent 25 years in Boggo Jail instead of his original five.

On his release day the chief officer went and walked him through the jail towards the gates. It was then that the officer made a joke about not being lucky the third time. Slim simply replied that could’ve easily gotten out via the barred doors of the cell block within seconds.
The officer of course laughed at this but let Slim give it go. Slim had the barred door closed with only the top and bottom latch, and the middle one was left open. He gave a big push and he indeed was correct, the door opened just wide enough that he could indeed escape a third time within seconds….

I guess Slim finally did learn his lesson after all 😂

Cell door.

My final story of Boggo Jail is how the jail ended up closing it’s doors:

There were a lot of hunger strikers in de 80’s who were put into Boggo Jail. Five of these prisoners were fed up of the conditions of the prison, as the conditions had never changed. (I can see why you would get fed up.)

These guys decided to do something about it and they managed to overpower the guard outside their cell block and climbed to the roof via the redbrick walls.

To get their message across to the people below they had stolen brushes, paint and paper and wrote on them saying that we needed to end the hunger strike but also to change the conditions of this prison.

Hundreds of people watched them for days to witness anything that happened on the roof, it was even broadcasted on the news. There was a man who heard about this motion and decided to come down to the prison and inspect it.

This man stayed with the prisoners and spoke with them and the guards for two weeks before leaving. He wrote a report (took him six months though) with the reasoning why the prison should be closed. It all had to do with health and safety. – Who would’ve thought…. – 

It didn’t take long before the prison did actually get shut down division by division and got desanctioned due to health and safety reasons. The first division to shut down was the oldest division with cell block D, E and F. The others followed after but it take a little while as the whole prison officially shut in 2002.

Thanks to these five men, the prison might have still been open and running for another good few years without any change in it’s health and safety conditions…

As I said before, there still is so much history and many stories from prisoners and the guards who stayed and worked at Boggo Jail that you can read here.

After our jail time we headed off to get some lunch at a gorgeous viewpoint on Mt. Coot-Tha. From here you can see the city and the mountains far in the background.

Map on the viewing deck showing you Brisbane.

With my uncle.

“I’m sure the universe is full of intelligent life. It’s just been too intelligent to come here.” ― Arthur C. Clarke

Once we had gobbled down our lunch and enjoyed the view we then drove past the observatory. A place I have always wanted to visit as I love the stars. Especially after witnessing the most incredible night skies in Asia and as well here in Australia. Every star shines so much brighter and yes the milky way too is visible!

Unfortunately because it was still only afternoon the telescope was not open but we did have a wander around and learned some more about our universe. – Okay to be very honest, most of it was a load of jargon for me so I haven’t got that much wiser BUT there were some very interesting stories by the aboriginals tribes which I did manage to understand haha. –

For example, there is a clan who uses not the stars but the darkness between the stars to see specific animals or objects for specific reasons. There is one clan who see’s an emu “transforming” three times during the year which indicates when there is or isn’t any food.

The stars are mostly used a maps though, especially for the Euahlayi people who go on longer treks. They use the stars to see where they need to go, can find food and even shelter.

The Wardaman clan on the other the hand use the stars to indicate the difference in seasons and to find out what the weather will be like. They say that a flickering star with a blue colour indicates that a storm is coming. If that’s true i’m not too sure as I was always told that flickering stars mean they are dead but because we are lightyears away we still see it’s light. But hey, i’ll let you decided which reason you prefer!

After our trip to space we headed back home to play with Chopper before having dinner and of course going to bed on time as our alarm clocks were to go off very early….. I think I speak for everyone that two day weekends are too short!

 

“The wilderness is a place of an encounter with the creator.” – Lailah Gifty Akita

This weekend I took it down a notch… After all that adventuring I needed a break haha.
On Saturday I had a nice day of reading in the sun before setting out and getting lunch in one of my favourite healthy cafe’s.

After lunch I headed towards a “rainforest” for a walk, letting all my thoughts drift by, listening to each and every one of them.

When I got back from my walk it started to rain so I decided it was a good time to get this blog finished. At the end of the day I headed over to Ken & Lizz’s and we talked for hours (literally) in front of the lovely fire.

I went, for the first time in a long time, to bed at 23.00 pm! Even so it was a ‘late’ night for me, I was up early thanks to my early bird rhythm. In the morning the three of us set off to the nature reserve which sits next door to us to do some voluntary work.

What was the plan for today you ask? Well there is a pesky Corky Passionflower weed that needed to be dealt with. As lovely as the name may sound, this weed is awful as it’s roots just go on and on… it covers everything like a suffocating blanket and that is what it does. It suffocates any plants and even big tree’s it climbs.

In over little than an hour we had gotten rid of nearly every little root that horrid weed has!

Before our mission..

After our hard work…

After our gardening we all had a cup of tea before going back home and having a pie for lunch. Soooo yummy!

Once we were stuffed, I laid in the sun and played with Chops before writing the last words of this weeks blog.

He can sometimes be a bit of a soppy dog… bless him.

---

 

Until next time

So there we are folks, thank you for joining me on this last adventure again!
Next week i’ll shall be giving you a behind the scenes tour of a Bread Factory. I secretly made photo’s and videos to provide you guys an inside scoop. My aunt approved it even though it’s prohibited to take photos especially sharing it on social media… so I guess this tells you a lot about my family haha.

Anyways I hope to see you then!

Lot’s of love,

G.